Juni 1999

Nostalgie is ook al niet wat het was (791.43 SIG) noemt Simone Signoret haar – overigens interessante – autobiografie, maar ik ben het met die stelling niet eens. Nostalgie is wat je er zelf van maakt. Hoewel mijn Koenen/Endepols woordenboek het verklaart met ‘heimwee’ en heimwee dan weer een ‘ziekelijk verlangen’ noemt, hoeft nostalgie helemaal niet ziekelijk te zijn. Er is weinig hartverwarmender dan terugdenken aan een gelukkige jeugd en nog weer genieten van bepaalde herinneringen, zonder dat je ze nou meteen tot ‘die goeie ouwe tijd’ gaat verklaren. En als je opgegroeid bent met boeken en de liefde voor lezen je met de paplepel ingegoten is (er viel in de 2e W.O. trouwens weinig ánders te lepelen!), brengt een boek als De hele Bibelebontse berg (839.31099282 HEL) een vloed van herinneringen teweeg.

Zelfs bij alleen maar doorbladeren blijven je ogen al haken aan vertrouwde namen en titels die een gevoel van opwinding wakker maken, en plaatjes van bekende illustraties en bandtekeningen herken je zonder moeite. Daar zijn Fulco en Kruimeltje, Dik Trom en Pietje Bell, Willem Wijcherts en Kees de Jongen (ach, die Kees, hij en Roeland Westwout waren de enige fictiefiguren waar ik ooit reddeloos mijn hart aan verloor), Afke en haar tiental en Joop ter Heul. Je komt weer schrijvers van vroeger tegen: Cissy van Marxveldt, Sanne van Havelte, Willy van der Heide, Joh. H. Been, ze springen van de bladzijden af en sporen je aan om nog eens op zoek te gaan naar die boeken-van-toen. Veel ervan hébben we bij onze bibliotheek, dus dat kán!

 

Gedichten die je van vroeger kent, maar je herinnert je alleen de eerste op school geleerde regel en geen naam van de dichter, hoe vaak komt dat niet voor? Ik was op zoek naar de voetjes van Aangebrand en kwam ze op het spoor in Domweg gelukkig in de Dapperstraat (839.311008 DOM), een schat van een bundel van de bekendste Nederlandse gedichten. Nog zo een is Grote poëzie-bloemlezing Mij liet je leven (839.311 GRO). Dat zijn alledrie boeken die je gewoon af en toe mee naar huis moet nemen om je geheugen weer eens op te frissen, om die smaak van vroeger nog eens te proeven, want net als pannenkoeken eten en naar een dierentuin gaan verliezen ze hun charme nooit.

Lezen in bed. Niet voor het slapen, als je drie keer dezelfde alinea kunt lezen en de inhoud nog niet in je opnemen. Ná het slapen, als je al wakker bent voor de wekker afloopt. Wat een vakantiegevoel om dan het boek-naast-je-bed te pakken (en je bril) en er heerlijk mee tussen de kussens terug te zakken.

Een boek met korte stukjes is daar ideaal voor. Grootmoederen (839.318 STE) van Cri Stellweg bv. en dan Dag Opa (CARM) van Simon Carmiggelt om de zaak ook eens van de andere kant te bekijken. Over andere kleinkinderen dan je eigen, in andere situaties, maar toch zo herkenbaar dat je er soms zachtjes van moet zuchten. Wat een manier om de dag te beginnen, die kán al niet meer stuk!

En dan las ik nog Engeltjes huilen niet (HEEM), een roman van Willy Heemskerk-Burggraaf. Een vlot boek, geschreven vanuit de eigen familieomstandigheden van de auteur, waardoor het een heel authentiek tintje krijgt. Omdat het niet in de eindeloze herhalingen valt waardoor dit soort boeken vaak veel lijviger worden dan de inhoud rechtvaardigt, laat dit boek zich inderdáád in een adem uitlezen.

Advertenties

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s