December 2011

Iets dat ik nooit geweten heb is dat er schrijvers-kantoren bestaan, waar een uitgever een beroep op kan doen als hij iets specifieks wil uitgeven. De firma Prometheus wilde een boek maken over de kookkunst van Sonja Schuurman, maar het moest niet zomaar een receptenboek worden. Sonja is tenslotte de moeder van twee beroemde dochters: Katja en Birgit, een actrice en een zangeres, die iedereen in Nederland kent. Het moest meteen ook een verhaal over de familie worden, liefst met mooie foto’s erbij. Dus werden Nathalie Driessen en Amber van Rijn er op af gestuurd om kennis te gaan maken en te zien wat ze ermee doen konden. Het resultaat is Aan tafel met Sonja Schuurman (641.5DRI) en wat een gezellig boek is dat geworden! Het vertelt hoe Sonja en Wim elkaar ontmoeten, trouwden en naar Sonja’s eiland Curaçao gingen. Toch verhuisden ze later weer naar Nederland, waar de dochters opgroeiden. Het hele familieverhaal is te volgen tussen de recepten door: de vakanties, de verjaardagen, de komst van de schoonzoons, eigenlijk zijn de recepten een illustratie van hun huiselijk leven. Een heel leuke familie en heel fotogeniek ook.

 

Maarten ‘t Hart heeft wel een heel andere kijk op eten en die zet hij uiteen in Het Dovemansorendieet (613.2HAR). Hij begint met zijn culinaire jeugdherinneringen en je merkt meteen al waar hij staat: hij heeft aan den lijve ondervonden dat je het minst dik wordt als je niet lekker eet, maar weinig hoeft het echt niet te zijn, als het voedsel maar laxeert (‘niet ontberen, maar laxeren’). Een simpel systeem, hij volgt het zelf zijn hele leven al en ziedaar: ‘t Hart is een slanke man. In aparte hoofdstukken stelt hij voedselwetenschappelijke misvattingen aan de kaak. Hij behandelt de voedselverboden en -voorschriften uit de Bijbel, de waarheid omtrent bruin en wit brood, de voordelen van lintwormen, het nepconcept van GI en de onwetenschappelijke manier om dat per soort voedsel vast te stellen (en daar kan ik van meepraten, ik was ooit ook zo’n proefkonijn), zijn absolute afwijzing van alle vormen van sport en oefening (het maakt je dikker, zegt Maarten!) behalve zwemmen en af en toe fietsen, de mythe van veel moeten drinken en de schade die alle dranken behalve water-met-mate kunnen doen. Hij gaat er vanuit dat je goed moet opletten wat je precies inneemt, maar vooral ook dat je het allemaal weer kwijtraakt. Laxeren is een van zijn hoofdthema’s en dan wel zonder medicijnen. De zeer nadrukkelijke Maartense meningen gaan gepaard met een zekere hoeveelheid gezond cynisme, maar vergeet niet dat hij wel een afgestudeerd en jarenlang practiserend bioloog was voor hij schrijver werd. De man weet waar hij over praat. Het is eigenlijk helemaal geen dieetboek geworden, maar een onvoorstelbare hoeveelheid aan eten gerelateerde informatie en vakkundige raad, doorspekt met amusante memoires uit zijn kindertijd.

Wat ik in de boeken van Loes den Hollander zo plezierig vind is dat haar dialogen zo natuurlijk zijn en wat haar personen denken is precies in de termen die je van het karakter zou verwachten. En dan is het allemaal nog zo spannend ook. Driftleven (HOLL) las ik dan ook achterelkaar uit. Het is het verhaal van Emma, een verwrongen persoonlijkheid die alles alleen uit haar eigen oogpunt kan zien. Wie haar dwarsboomt moet het ontgelden, meestal met desastreuze gevolgen. Een geweten heeft Emma niet, ze gaat recht op haar doel af als ze iets wil hebben. Maar Cees wil niet toegeven en alles komt in een stroomversnelling. Iémand moet ingrijpen, maar wie zal dat zijn? Een onalledaags gegeven, dat goed uitgewerkt is.

Onalledaags is ook In retraite (JONG), de eerste roman van Carla de Jong. De gevoelswaarde van het woord retraite is zeker veranderd over de jaren, want in mijn oude Nederlandse woordenboek wordt het uitgelegd als ‘terugtrekking en afzondering’ en dat is bepaald niet wat hier gebeurt. Voor deze retraite komt een internationaal groepje van vijf mensen naar een groot huis in Friesland voor groepstherapie, dus van afzondering is niets te bespeuren. De psychologe die de zaak leidt is Catherine, bijgestaan door Leilah, die zelf die therapie ooit ook heeft ondergaan en in mateloze, serviele bewondering verkeert voor haar meesteres. Het is interessant om eerst te lezen over de problemen van elk van de deelnemers en dan te zien hoe de therapie ze helpt en verandert, terwijl de groep een hechte vriendenkring wordt. Het lijkt allemaal koek en ei, zodat ze nu verder kunnen gaan met hun leven, maar het boek gaat verder dan een happy end , er gebeurt nog veel meer!

 

Het was in mei 2011 honderd jaar geleden dat Annie M.G. Schmidt geboren werd. Een goed jaar om een bundel van haar brieven uit te geven. Annies biografe Annejet van der Zijl selecteerde Liefs van Annie (         ) uit een enorme voorraad uit allerlei bronnen. Annie was namelijk een fervent briefschrijfster. Daar boffen wij lezers bij, want deze selectie geeft ons een authentiek beeld van wat zich afspeelde in het leven van deze kleurrijke schrijfster. Je kunt op de voet volgen hoe ze zich ontwikkelde van onzekere hulp-bibliothecaresse die dagelijks aan haar moeder schreef, trouwe vriendin met een enorme vriendenkring, columnschrijfster die via cabaretteksten tot eigen boeken en tv-series kwam, geheime minnares van een getrouwde man en bijna-ongehuwde moeder, tot een zeer Bekende Nederlandse. Er zijn veel biografiën van Annie verschenen, maar wat leer je veel meer over een persoon uit hun eigen brieven.

De vroege brieven zijn vrij huis-tuin-en-keuken, maar al gauw gaan de pogingen van moeder Truida om haar dochter aan de man te helpen (via contact-advertenties!) een rol spelen en worden de beschrijvingen kleurrijker. Zoals elke brievenschrijver weet is het een kunst die je al doende kunt leren. Met die contacten werd het niets en uiteindelijk besloot Annie zelf eens een advertentie te zetten. Laat een van de reagerende briefschrijvers nou Dick van Duijn zijn, een getrouwde man, en laat die nou juist de ware voor Annie zijn. Het werd een geheime verhouding, Dick had een vrouw en tweelingzoons, maar zijn vrouw kwam achter de verhouding en Annie raakte – op haar 41e! – in verwachting. Dick wilde scheiden, maar Olga weigerde. En dan vind je daar de meest saillante wetenswaardigheid uit het hele boek, de ongewone manoeuvre waardoor zoon Flip toch de achternaam van zijn vader kon krijgen, omdat ‘echten’ toen in Nederland nog niet kon: Dicks weduwnaar-vader trouwde met Annie – en ze scheidden later weer na de bevalling. Het gaf na Dicks dood wel problemen met de erfenis dat een van zijn drie zoons voor de wet zijn kleine broertje was.

Niet alleen Annies teksten en gedichtjes waren onorthodox, haar levensstijl was dat ook. Toch hechtte ze blijkbaar erg aan haar meisjesnaam en was niet bereid als mevrouw van Duijn door het leven te gaan en ‘haar identiteit weg te geven’. Een onderwerp waar ik graag eens met haar over gediscussiërd zou hebben. Al met al een boek dat ik met zeer veel plezier en belangstelling las.

 

Advertenties

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s