Augustus 2012

Al vijfentwintig jaar schrijft Joke Verweerd mooie romans. Een van de nieuwste is Pareloester (VERW), het verhaal van een echtpaar, allebei dokter, dat uit elkaar gegaan is. Ze hebben een gehandicapte dochter, weliswaar in een verzorgingshuis, maar de zorg daarvoor houdt ze toch nog verbonden, hoewel dat voor een groot deel de reden van de verwijdering was. Wessel draagt bovendien een probleem uit het verleden met zich mee. Er doet zich een gelegenheid voor om voor zijn werk naar Kiev te gaan, die hij met beide handen aangrijpt. Dit is een interessant deel van het boek, veel locale kleur en een kijkje in de problemen van Oekraïne. Het verleden bespringt hem weer, er moet nu een besluit genomen worden, of is het eigenlijk iemand anders die dat besluit neemt? Intussen blijft Anne thuis, bezoekt haar dochter elke dag, komt als neonatologe dagelijks grote problemen tegen in haar praktijk en ontdekt opeens dat ze zelf ook niet helemaal gezond is. Je merkt bij allebei dat ze zielsgraag hun huwelijk weer op de rails willen krijgen, dat ze eigenlijk niet zonder de ander kunnen, maar zal een van tweeën de moed hebben dat ook te zéggen, dat is maar de vraag. Het denken, maar dan niet zeggen, het zo heel anders overkomen dan je eigenlijk bent, zelfs tegenover de persoon die je het liefst is, de verschillende levenovertuigingen die mensen uitelkaar drijven, het gebrek aan communicatie, dat heeft Joke Verweerd allemaal verwerkt in een heel mooi boek.

Een jonge vrouw, die een georganiseerd en interessant leven leidt. Ze kent veel mensen, heeft werk dat haar ligt en een aardige flat. Wat zou je daar aan willen veranderen? Ze is er eigenlijk best tevreden mee. Maar dan staat er in het bijna verlaten winkelcentrum een wandelwagentje met een klein meisje erin. In geen velden of wegen een moeder te zien. Er zit een briefje op het kind gespeld: wie Hannah vindt mag haar houden.

Thuis gekomen ziet Isabella dat het meisje ernstig mishandeld is en er komen allerlei gevoelens boven, want zij heeft zelf ook geen al te gelukkige jeugd achter de rug. Ze besluit het kind te houden en ze vlucht ermee om een nieuw leven te beginnen aan de kust van Cornwall. Het lukt aardig, de mensen zijn er vriendelijk, niemand heeft reden om haar relatie met Hannah in twijfel te trekken. Isabella vindt er zelfs een nieuwe liefde.

Uiteindelijk kan zoiets natuurlijk niet goed blijven gaan. De waarheid komt aan het licht, met desastreuze gevolgen. Mijn naam is Hannah (BLUM) is geschreven door Valerie Blumenthal, van wie wij nog meer boeken op de plank hebben staan.

Nog een Hannah, deze keer de hoofdpersoon in Schaduwvlucht (VEGT), de debuutroman van Mirjam van der Vegt. Deze Hannah komt tijdens een fietsvakantie met vriendinnen een paar dagen in een Trappistenklooster terecht, waar de sfeer haar onverwerkte jeugdtrauma weer in alle hevigheid oproept. Ze maakt er kennis met een monnik die haar probeert te helpen en vertrekt een paar weken later naar Kaapstad, om een paar maanden in een AIDS-kindertehuis in een township te gaan werken. Daar ontmoet ze Moria, een wijze oude vrouw die AIDS heeft en die haar veel goede raad geeft. Hannah kan de monnik Daniël niet uit haar gedachten zetten en na haar thuiskomst zoekt ze daar ook weer contact mee. Een schrijfster die gevoelens mooi weet te verwoorden en diep over intermenselijke problemen nadenkt. Of ze werkelijk zelf in Kaapstad geweest is betwijfel ik, maar ze heeft zich over een en ander dan wel redelijk laten informeren – hoewel: een stad vol wuivende palmen en de Tafelberg kabelbaan ‘een zweterig hok, volgepropt met 20 toeristen’? Verder is het het eerste Nederlandse boek in jaren waarbij de term ‘een kuis boek’ me inviel.

Pure ontspanning is Aaf Brandt Corstius en dan vooral haar nrc.next columns. We kregen een nieuwe bundel getiteld Als je je ogen dicht hield, had het iets van glamour (070.442 COR) en voor zo’n titel val ik als een baksteen, dus gauw mee naar huis genomen. Hardop gelachen en geconstateerd dat zo’n boek eens even wat sjeu aan je leven geeft. Mijn moeder gebruikte dat woord vaak, al staat het niet in het Groene Boekje en laat ik het nou bij Aaf terugvinden.

Het echtpaar Nicci French kwam weer met hun jaarlijkse nieuwe thriller. Ik kocht hem vorig jaar bij vertrek op Schiphol, kon de verleiding niet weerstaan. Want ze zijn elke keer weer even leesbaar en zo goed vertaald, daar alleen al heb ik eindeloze bewondering voor. Onze bibliotheek blijkt het boek nu ook te hebben gekregen.

Astrid is fietskoerier en woont in een soort communaal huis in Londen met vijf vrienden en een vriendin. Samen vormen ze een soort gezin-bij-gebrek-aan-het-ware. Er zijn vaak spanningen en de romantische verhoudingen wisselen nu en dan, maar het leven is er toch wel plezierig. Tot er een aantal moorden plaatsvindt, die op de een of andere manier allemaal met Astrid te maken lijken te hebben – ze begrijpt alleen niet hóe. Ook de politie probeert wanhopig een connectie te vinden en ja, die wordt ze uiteindelijk op een presenteerblaadje aangegeven. Moordenaar gearresteerd, iedereen kan verder gaan met zijn leven … zou je denken.

Maar dan wordt het verhaal nog eens verteld, gezien door de ogen van een huisgenoot en niet alleen begrijp je dan langzaamaan hoe de vork werkelijk in de steel zit, het wordt nog spannender en gevaarlijker ook. Het heet Tot het voorbij is (FREN) en ik kan het u van harte aanbevelen.

Nicci Gerrard schrijft samen met haar man – onder de naam Nicci French dus – al die thrillers. Hoe ze dan ook nog tijd krijgt om haar eigen boeken te schrijven snap je niet, maar dat zijn er ook al een stuk of vier. In Het weerzien (Gerr) krijgt Marnie een telefoontje van Oliver, dat haar dierbare vriend Ralph op sterven ligt in een afgelegen huis in Schotland. Ze gaat er meteen heen en blijft tot Ralph sterft samen met Oliver voor hem zorgen terwijl buiten de loeiende wind de vallende sneeuw opjaagt. Spreken kan Ralph niet meer, maar Marnie praat tegen hem over hun gezamenlijke jeugd en langzamerhand wordt het prentje duidelijk: Ralph was altijd al verliefd op haar, maar zij had liever Oliver. Denken kan Ralph nog wel en wat hij denkt is in cursieve letters te lezen. Het is een heel mooi boek over jong zijn, over thuis en liefde, kameraadschap en natuur geworden. En al klinkt het allemaal nogal droevig, dat is het toch eigenlijk helemaal niet.

Toch ook maar weer even een Loes den Hollander, die leest zo lekker makkelijk en haar boeken zijn altijd spannend. Zo ook Dwaalspoor (HOLL), waarin Lilian moet kiezen tussen haar echtgenoot Rob en vriend Bram, die ze op internet ontmoet heeft. Maar Rob wordt plotseling vermoord en meteen erna nog iemand, zelfs een derde persoon, waardoor de politie bijna dagelijks bij Lilian over de vloer komt, terwijl ze geen kans krijgt om het allemaal te verwerken. De vraag is of zij zelf gevaar loopt en uit welke hoek dat dan zou kunnen komen?

Advertenties

Tags: , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s