September 2012

Maeve Binchy, misschien wel de beste romanschrijfster die Ierland voortgebracht heeft. Het soort boeken dat je helemaal naar binnen trekt, waar je in wóónt tot je ze uit hebt. Ik had De spiegel van het meer (BINC) al jaren in het Engels in mijn boekenkast staan, bijna vergeten dat ik het nog nooit gelezen had. Een zeldzaam moment van niets-anders-te-lezen en er toen toch in begonnen.

Twee hoofdpersonen heeft het, een moeder en een dochter. De moeder trouwde met haar – lieve, echt goede – man omdat haar ‘grote liefde’ haar verlaten had. Dertien jaar en twee kinderen later duikt Louis weer op en ja hoor, Helen laat alles achter en gaat met hem mee, al denkt de familie dat ze in het meer verdronken is. De dochter komt uiteindelijk te weten dat moeder nog leeft, durft niets thuis te zeggen, want vader staat op ’t punt met een lieve tweede vrouw te trouwen. En dan krijg je nog meer verwikkelingen als Louis uiteraard – dat had Helen kunnen weten – geen trouwe minnaar blijkt te zijn. Heel echte mensen allemaal, je raakt als lezer helemaal vertrouwd met ze, dat is typisch Binchy. We hebben het boek bij onze bibliotheek in het Nederlands.

 

Wie bij Madelon – het verborgen leven van Madelon Székely-Lulofs (FRER) een biografie van de schrijfster verwacht komt van een koude kermis thuis. O ja, het gaat in zekere zin wel degelijk over Madelon, maar er komen meer bespiegelingen dan onbekende feiten over haar leven naar voren.

Harry’s moeder dementeert en praat alleen nog maar over ‘ons oude Indië’, waar ze hevig naar terugverlangt. Ze heeft altijd grote bewondering gehad voor de schrijfster van Rubber en dus besluit Harry (een alter ego van Kester Freriks, de schrijver), dat als hij een boek over Madelon zou kunnen schrijven met veel details van het Indische leven, dit zou kunnen helpen om moeders eigen herinneringen weer leven in te blazen, zodat ze dan wat gelukkiger zal zijn. Hij gaat met veel energie aan de slag, zit dagen bij de uitgevers in een kamertje met dozen vol documentatie. Oude brieven, foto’s, originelen van manuscripten, alles krijgt hij in handen en op die manier vormt Harry zich een beeld van de beweegredenen van Madelon om te schrijven wat ze schreef, haar reacties op zowel het succes als de kritiek, haar omgang met de plotselinge rijkdom, haar jongere minnaar en haar trieste oude dag. Er ontstaat dus wel degelijk een beeld van de schrijfster, maar de hoofdmoot van het boek is eigenlijk Harry’s liefde voor zijn moeder en hoe ver hij bereid is te gaan om die te tonen. Pas op de allerlaatste bladzij komt de lezer er achter of hij daarin geslaagd is.

 

Het indrukwekkende werk Klassieke Muziek (780.43 GOU) staat al een aantal jaren op onze plank, maar het lijkt alsof niet veel lezers het aandurven. Het is al sinds de eerste druk een van de meest informatieve boeken over dit onderwerp en dan sta je wel verbaasd als je leest dat de schrijver een absolute amateur was op muziekgebied toen hij met het onderzoek ervoor begon. Phil G. Goulding, een ex-onderminister van Defensie in de Amerikaanse regering wist er zo weinig van, dat hij toen zijn vrouw hem een cassettedeck cadeau gaf, eerst nog dacht dat ‘muziek’ de Beatles was of jazz. Hij was pas met pensioen en maakte er zijn hobby van om álles uit te vinden over klassieke muziek, reden waarom hij niet alleen veel muziek luisterde, maar ook eindeloos veel boeken las over de componisten ervan. Hij vormde een opinie over de kwaliteit van hun muziek en stelde uiteindelijk een lijst op van de 50 beste componisten, onderverdeeld in categorieën. En van elk geeft hij stuk voor stuk een beschrijving van het soort muziek, waar je op moet letten, welke muziekstukken je als beginner het best kunt kopen, wat hun tijdgenoten over de componisten zeiden, dit alles doorspekt met biografische details, zonder in uitgebreide levensbeschrijvingen te vervallen. Goulding weet het allemaal bijzonder geestig te brengen, dat maakt zijn boek zo leesbaar. Je kunt dingen opzoeken, maar je kunt ook gewoon bij blz 1 beginnen te lezen en spelenderwijs allerlei kennis opdoen. Hij heeft er amusante anecdotes tussendoor gestrooid.

Dan kom je bv te weten dat Bach ooit een maand in de gevangenis heeft gezeten; dat Brahms het bestond om bij Liszt thuis op bezoek tijdens het pianospel van de gastheer in slaap te vallen; dat Mozart eens ergens ontslagen werd en met een letterlijke schop onder zijn achterste de poort uit werd gegooid; dat Beethoven bepaald moeders mooiste niet was – hij noemde het zelf ‘een fataal gezicht’ – en dat hij altijd een pruik droeg; dat Vivaldi muziek voor doedelzakken schreef en dat de première van Rossini’s Barbier van Sevilla een éclatante mislukking was. Goulding besluit het boek met een sectie over het orkest, waarbij hij de oorsprong, klank en functie van elk instrument apart bespreekt. Wie dat hele boek van hem doorgenomen heeft – en het mooie is dat dat geen hard werken is – kan op elk volgend concert goed beslagen te ijs komen en met veel meer kennis van zaken van de muziek genieten.

 

Judith Koelemeijer had een succesvol ‘literaire non-fictie’ boek over haar eigen familie geschreven en daar een aantal prijzen voor ontvangen. Het moet voor haar dus een gouden dag zijn geweest toen ze bij een lunch Anna Boom ontmoette, want Anna is een vrouw met geschiedenis. Niet dat ze daar zo graag over wilde vertellen, Anna was altijd heel gesloten geweest over haar verleden en haar overleden man Jan kwam er na zeventien jaar huwelijk pas achter wat zijn vrouw allemaal meegemaakt had.

Een interessante vrouw die Anna, die er bijna helemaal niet geweest was, want toen haar moeder op 42-jarige leeftijd zwanger van haar was dacht de dokter helemaal niet aan een baby. Hij constateerde kanker en liet haar bestralen. Dat was een nieuwe behandelwijze in 1920. Het kind doorstond de eventuele schade en daar zat Ma opeens met een kindje, terwijl haar ziekelijke man na vijf maanden overleed. Geld hadden ze genoeg en moeder gebruikte het om met kleine Anna overal rond te trekken, in pensions en hotels te wonen, nooit een vaste verblijfplaats te hebben. Geen wonder dat Anna opgroeide tot een rusteloze vrouw. Maar toen de 2e WO uitbrak en Anna van moeder losbrak begonnen de avonturen pas goed. In Boedapest, oorlogsgeweld aan alle kanten om haar heen, kwam ze tot haar recht, toen was er eindelijk een doel in het leven. Ze hielp waar ze kon, met gevaar voor eigen leven, maar schreef er nooit over naar huis. De liefde had in haar leven veel ups & downs, maar na de oorlog trouwde Anna toch en ging met haar man in Bombay wonen. Dat hij niet haar grote liefde was wist ze al die tijd. Die ontmoette ze uiteindelijk in Jan, een KLM directeur. Judith Koelemeijer heeft het in Anna Boom (KOEL) allemaal net zo opgeschreven als Anna het haar verteld heeft, compleet met brieven en dagboekfragmenten. Een zeer leesbaar boek over een fascinerende vrouw.

Advertenties

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s