Februarie 2014

Monogamie voor beginners (301.4222 KRO) noemde Yvonne Kroonenberg haar nieuwste boek. De titel sprak me wel aan, al heb ik na 58 jaar huwelijk niet het idee een beginner te zijn. Deze psychotherapeute schrijft al sinds de tachtiger jaren elke twee jaar een boek: luchthartige observaties over de menselijke relaties binnen en buiten het huwelijk. Voor zover ik weet is dit het eerste boek van haar dat door onze bibliotheek zo serieus genomen werd dat het als non-fictie geclassificeerd is. Maar hoewel er wel degelijk een literatuurlijst achterin staat en er onderzoeken van allerlei deskundigen worden aangehaald, is het heus dezelfde lichte lectuur die we van Yvonne gewend zijn. ‘Tong in wang’ (gek hè, je kunt zuiver Nederlands toch ook te ver doorvoeren) schrijft ze over waarom mensen die in een solide relatie zitten toch vreemd gaan, hoe dat bij verschillende diersoorten gaat, waarom je het niet altijd zo serieus moet opvatten en wat je eraan zou kunnen doen om te zorgen dat je partner niet zover gaat. Ze noemt anonieme gevallen uit haar praktijk en uit haar eigen leven, want Yvonne heeft zelf ook al heel wat partners (‘verloofdes’) versleten. Een vrolijke verhandeling, die als je hem niet al te serieus neemt lekker vlot wegleest. ‘t Is weer eens wat anders.

Lekker vlot en luchthartig kun je van De stilte van de onschuld (364.153 MAM) bepaald niet zeggen. Dit is het autobiografische verhaal van Somaly Mam, een Cambodiaanse vrouw die als jong kind verkocht werd aan een bordeel. Waar ze acht verschrikkelijke jaren doorbracht tot een Franse jongeman zich haar lot aantrok en haar redde uit dat leven. Sindsdien is Somaly Mam met man en macht bezig om andere meisjes ook te redden uit de vele bordelen van haar land en ze te helpen iets te leren, zodat ze een bestaan voor zichzelf kunnen maken. Zij en haar medewerkers proberen de mannen van het land tot ander gedrag te brengen en zo de spiraal van geweld te doorbreken. En denk nou niet dat dat moeiteloos gaat. Het hele boek is een aanklacht tegen de regering en politiemacht van Cambodja, waar omkoping door de rijke pooiers de enige vorm van recht is. Somaly vecht door, ze heeft een en latere huwelijk met Victor van Vriesland. Over hem leerden wij vroeger wel op school, maar over de vrouwen van schrijvers leerde je niets, vandaar dat Tonny voor mij een onbekende bleef. Toch schreef ze wel verhaaltjes voor kranten en tijdschriften en dat ze góed kan schrijven blijkt wel uit dit boek. De jeugdherinneringen vloeien haar uit de pen en je ziet het allemaal voor je. Geestige karakteriseringen, halfbegrepen gebeurtenissen uit de kindertijd, die pas later hun ware aard tonen, de toestanden van toen, de angst in de oorlog (Victor was Joods), de plotselinge verliefdheid op een andere man, Tonny beschrijft het met verve en een oog voor het komische. Gaandeweg kom je ook allerlei persoonlijke bijzonderheden van bekende schrijvers te weten. Alleen is het jammer dat het boek uit drie later gebundelde delen bestaat, waarbij blijkt dat sommige incidenten en persoonsbeschrijvingen in een volgend deel herhaald worden. Dat is gewoon een redactiefout, zoiets hadden ze moeten oppikken. Net als het nietbestaande woord ‘onverzadelijk’ op blz. 282, dat Tonny bezigt i.v.m. haar minnaar. Het lijkt dus een heel dik boek, maar al lezend kun je later veel stukken overslaan en dan ben je er toch nog verrassend vlug doorheen Het héle boek overslaan zou jammer zijn, want het is echt de moeite waard om te lezen.

organisatie opgericht en wordt gesteund door verschillende landen, vooral Spanje, waar ze een internationale prijs kreeg voor vrouwen in de humanitaire sector, samen met o.a. Graça Machel. Zelf heeft Somaly héél weinig opleiding, dat is soms wel te merken aan de manier waarop ze haar verhaal vertelt, maar ze dóet het toch maar, deze dappere vrouw. Het is geen makkelijke lectuur, je valt echt van de ene schrik in de andere: nooit gewéten dat dat allemaal gebeurde. Maar kop in het zand is toch ook niet altijd een optie, soms moet je voor je eigen geweten wel eens iets meer lezen dan gemakkelijke romannetjes.

De schrijfster Inge Nicole – die al eerder schreef onder haar eigenlijke naam Inge Bak – stuurde onze bibliotheek een gesigneerd exemplaar van haar novelle De tranen van de zeegans (Nico). In een heel andere stijl dan die van haar vorige boeken vertelt de schrijfster het verhaal van Aleida Vleijshouwer, die in 1863 haar ouderlijk huis verlaat nadat haar moeder gestorven is, en bij de visafslag komt te werken. Daar wordt ze aangesproken door een chic uitziende man, die haar een baan aanbiedt. Dat dat in de prostitutie zal zijn heeft Aleida niet in de gaten, ze gaat nietsvermoedend met hem mee. Het fascinerende van dit boekje is dat het zo autobiografisch aandoet, alsof de schrijfster dit allemaal zelf meegemaakt heeft. De beschrijvingen van de omgeving, de mensen die Aleida ontmoet en haar gevoelens doen zo écht aan, het is alsof de naieve Aleida, die niet langzaam maar wel heel zeker haar illusies verliest een soort langgeleden alter-ego is. Inge Nicole ontving terecht een literaire prijs voor dit werkje.

Tonny van der Horst, had u al ooit van haar gehoord? Ik niet, tot ik dat dikke autobiografische boek van haar tegenkwam: Voor altijd vroeger (949.207 VANDERHOR). Een zeer persoonlijk boek – het gaat over haar eigen leven, haar familie, haar opgroeien, haar huwelijk – maar toch vindt u het bij de geschiedenis van Nederland, misschien omdat je er meteen ook een goed tijdbeeld van Nederland voor en in de 2e WO door krijgt. Tonny bewoog zich eerst in vaudevillekringen, omdat haar ouders allebei in dat soort voorstellingen optraden, maar later kwam ze in de schrijverswereld terecht door haar verhouding

Silvia Tennenbaums boek De Wertheims (TENN) uit 1981 is uiteindelijk toch in het Nederlands vertaald en werd in april zowaar op tv uitgeroepen tot het beste boek van de maand. Reden voor onze bibliotheek om het onmiddellijk aan te schaffen, dat begrijpt u. Het is een familieroman, die ruim twee generaties beslaat, van 1903 tot 1945. De familie is Joods en woont in Frankfurt: het is de familie van de schrijfster zelf, met veranderde namen en hier en daar uiteraard wat giswerk. Ze hebben geld en positie, de Wertheims, maar naarmate Hitler en de Nazi’s meer en meer invloed krijgen, wordt Duitsland steeds gevaarlijker voor mensen zoals zij. Sommige familieleden vluchten, anderen denken dat het wel mee zal vallen. De uiteenlopende redeneringen en idiologieën van de personen bepalen hun beslissingen en hun uiteindelijke lot. Maar ze zijn een hechte familie en blijven zoveel mogelijk contact houden. Op de laatste bladzijden blijkt waarom Silvia, die in het boek Claire heet, zich geroepen voelde dit boek te schrijven, als een niet uit te wissen aanklacht tegen de eeuwenlange Jodenvervolging die culmineerde in de Holocaust. Om ook het nageslacht eraan te herinneren dat hier de grootste misdaad ooit tegen de mensheid is gepleegd. Uit de populariteit van dit boek blijkt gelukkig wel dat de mensen van nu het nog steeds niet willen vergeten.

Advertenties

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s