Maart 2014

Hoewel bij ons nieuw, is Bergen, een fascinerende wereld (574.5264 BER) al in 1988 door het WWF uitgegeven. Een zwaar boek wat gewicht aangaat, leg het op een tafel of op een kussen op uw schoot, maar sla het niet over, want het is prachtig.

De hoofdmoot zijn de schitterende foto’s, waarbij het eerste dat je opvalt is hoe overweldigend mooi de wereld geschapen is, maar meteen daarna verbaast het je dat er zoveel plekken zijn waar je nu nog steeds foto’s kunt maken alsof de wereld zó uit Gods hand komt, want op 99% ervan is geen teken van menselijke bewoning of inmenging. Hoewel, als je goed kijkt is er op blz. 133 een heel hoge stenen brug over een diepe kloof, en die is dan al in 1738 gebouwd! Alle bergketens en hoge toppen in de wereld komen aan bod, met hun vulkanen, watervallen en gletschers (spelling in het boek, het Groene Boekje noemt ze ‘gletsjers’, wat me dan toch weer wat armoedig aandoet), bijzondere plantengroei en diersoorten. Cyclamen als alpenplanten in de sneeuw, de meest kleurrijke korstmossen, condors met een vleugelwijdte van drie meter, vogelnesten van drie meter hoog, allerlei soorten kristallen, het is allemaal even mooi. Blijkt dat er een enorme massa grondwater ligt onder de Sahara en dat die woestijn ook nog eens een grote bergketen herbergt, die er helemaal niet kaal uitziet. Maar zelfs als u al die wetenswaardigheden helemaal niet wilt weten, neem het boek dan eens mee om naar die mooie foto’s te kijken.

Een intrigerend Dewey nummer heeft Atlantis – wereld onder ijs (919.89FLE), want waar Rose en Rand Flem-Ath de inhoud heel serieus bedoelen, zijn de wetenschappers het helemaal niet met ze eens en zou hun boek dus bij 001 terecht hebben moeten komen, bij de wilde theorieën over de piramiden en UFO’s en zo. Maar nee, het staat heel gedegen bij de aardrijkskunde van Antarctica en dat is precies wat de schrijvers zouden willen. De hele theorie over het bestaan van Atlantis vond ik als 14-jarige al zo spannend, dat ik er een artikel over schreef voor de toenmalige schoolkrant in Jakarta, en eigenlijk ben ik nog niet van mening veranderd. Alleen werd er toen altijd gezegd dat het in de noordelijke Atlantische oceaan had gelegen en die theorie wordt door de Flem-Aths omvergeworpen. Ze werden op het spoor van Antarctica gezet door een boek van Charles Hapgood, wiens idee door Albert Einstein werd onderschreven, dus dat geeft er wel wat geloofwaardigheid aan. Hoofdstuk voor hoofdstuk zetten Rose en Rand uiteen hoe de hoge beschaving van Atlantis/Antarctica verloren ging en hoe de overblijfselen ervan in andere delen van de wereld terecht kwamen. Plato, die de oorsprong van het hele verhaal is, wordt natuurlijk uitgebreid aangehaald.

En kijk, daar blijkt dan weer hoe goed onze bibliotheek gesorteerd is, want Plato – Verzameld werk (184 PL) staat er in vijf delen op de plank en dus kon ik daar een paar van meenemen om de betrokken stukken eens even op te zoeken. Dat gaf nog extra onderbouwing aan een toch al interessant boek.En als u die Plato dan toch in huis zou hebben, zou het best de moeite waard zijn daar verder eens in te neuzen. Wat een verscheidenheid aan onderwerpen en wijsheden heeft die man destijds al behandeld. Zijn ideeën over de ideale staat en rechtssysteem alleen al en de rol van de vrouw daarin, zijn regels voor een goed koningschap (zou onze nieuwe Nederlandse koning eens moeten lezen) en de opvattingen over de onsterfelijke ziel en over anatomie en psychologie – grondbeginselen waar we nu nog op (zouden moeten) voortborduren.

De Boekendief (ZUSA) is zo’n dikke pil, dat ik er eerst een paar maanden achterdochtig omheen liep. Uiteindelijk toch aan begonnen en de eerste vijftig bladzijden door geworsteld, wennen aan de stijl, bijna weggelegd. En dan voltrekt zich iets binnenin je en word je het verhaal in getrokken, waardoor je er andere dingen voor laat liggen.

De Dood is de verteller van de geschiedenis van Liesel, een meisje van elf, dat in 1939 bij pleegouders wordt gebracht. Haar moeder verdwijnt daarna voorgoed en onderweg heeft Liesel in een besneeuwd dorp waar de trein stopte, haar broertje ook al verloren. Geen wonder dat Liesel nachtmerries heeft. Ze is terechtgekomen in een arme buitenwijk van München, bij een zeer ruwe pleegmoeder en een pleegvader die accordeon speelt. Hij is het die Liesel leert lezen en schrijven en haar opvangt als de nachtmerries te erg worden.

Er komt een Jood bij hen in de kelder schuilen – tegen die tijd is het 1941 – levensgevaar voor het gezin en strikt geheim tegenover de buitenwereld. In Nazi Duitsland worden Joden vervolgd en verdelgd, niet beschermd en verzorgd. Liesel bouwt een speciale band op met Max.

En zo gaat het verhaal verder, de oorlog door, met alle gevaren en ontberingen, de bombarde-menten en de honger, die Hitler ook zijn eigen mensen aandeed. De Dood doet intussen zijn werk en raapt links en rechts zielen op om ze liefdevol weg te brengen. Voor hem is het een drukke tijd. En Liesel steelt af en toe een boek. De manier waarop ze te werk gaat is geestig beschreven, want ondanks de grimmige achtergrond is heus niet alles in dit boek huilende ellende. Het is allemaal zo knap en zo ongewoon inelkaar gezet, dat je haast niet kunt geloven dat de Australische Markus Zusak pas 30 jaar was toen hij het schreef en Duitsland alleen kende uit de oorlogsverhalen van zijn Duitse moeder en Oostenrijkse vader. Als u de moed kunt opbrengen om aan zo’n lijvig boek te beginnen, zult u er geen spijt van hebben.

Tachtig jaar is Geertruida als ze een heup breekt en in een verzorgingshuis terecht komt. Ze ontmoet er de vrouw die toen ze achttien was haar leven verwoest heeft, maar die herkent haar niet. In het eerste deel van Zondaarskind (PAUW) vertelt Marion Pauw over Truitjes verleden, het verlies van haar ouders, het opgroeien in het kille Maagdenhuis in Amsterdam en haar betrekking als dienstbode. In het tweede deel bedenkt Amalia, zoals ze zich nu noemt, een ingewikkeld plan om af te rekenen met Frédérique en dan voert ze het met gedreven precisie uit, geholpen door een vriendin die al 93 is. Een enorm geestig geschreven en positief boek, waar je als je zelf in die oudere sferen vertoeft helemaal in kunt komen. Dit was het eerste dat ik van Marion Pauw las, maar het zal zeker niet het laatste zijn.

Advertenties

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s