April 2014

Een dun boekje, De Pianoman (BERN). Bernlef schreef het in 2008 als boekenweekgeschenk. Er staat me iets bij van een jongeman die ooit gevonden werd op een Engels strand en bleek niet te kunnen praten, maar wel pianospelen. Wanneer dat was en of die zaak ooit is opgelost kan ik niet achterhalen, maar het is duidelijk dat de fantasie van Bernlef op de loop ging met dit gegeven en er een Nederlander van maakte. Dat Thomas al die tijd niet wil praten wordt aannemelijk gemaakt door zijn achtergrond en jeugd op het Groningse platteland. Hoe hij in Engeland verzeild raakt is een avontuur opzichzelf. Het is Bernlef wel toevertrouwd om in maar negentig bladzijden zo’n reeks sterke persoonlijkheden neer te zetten.

Prof. Dr. Bob Smalhout is een veelzijdig man. Hoewel hij eigenlijk narcotiseur is, schrijft hij ook interessante columns in de krant en dan ook nog boeken over de bijbel. Ik las Bijbelse buren (220.92 SMA), waarin Smalhout een aantal bijbelse verhalen op de keper beschouwt en ze met een grote hoeveelheid nuchterheid, een dosis humor, maar niet oneerbiedig, uitlegt in het licht van tekstontleding en achteraf-kennis. Hij zet misvattingen recht en dat zal sommige mensen die de bijbel erg letterlijk nemen misschien niet prettig aandoen, maar het blijft respectvol. Smalhout is niet voor niets vaak waarnemend predikant. Ik zou hem best graag eens willen horen preken.

Bijbelse figurenkom je genoeg tegen in Rembrandt – zoektocht van een genie (759.9492 REM), maar dat zijn natuurlijk schilderijen. Rembrandt moet de bijbel goed gekend hebben om zoveel illustraties bij de verhalen te schilderen, met zoveel duidelijk zichtbare, toepasselijke emoties. Een prachtig boek, met interessante essays van verschillende medewerkers, die inzicht geven in Rembrandts leven, zijn manier van werken en de veranderingen daarin, wat voor soort afnemers hij had voor zijn werk en wat tijdgenoten over hem zeiden en schreven. Copieën die door zijn leerlingen zijn gemaakt worden vaak afgebeeld naast het werk van de meester zelf. Zelf schaf je zulke dure boeken niet gauw aan, maar af en toe meenemen uit de bibliotheek is een goede oplossing.

Echt vaak gebeurt het niet: een boek in één adem uitlezen. Het ongeluk (VERB) kwam ik tegen bij het wegzetten van iets anders, het onderwerp sprak me wel aan en dat het was opgedragen aan een naamgenote was ook geen nadeel. De vorige boeken die ik van Thomas Verbogt las waren me goed bevallen.

Hoofdpersoon Rik had de ideale relatie met Marleen, maar ze verdween uit zijn leven. Het mysterie waarom ze in dat verongelukte vliegtuig naar Londen zat is nooit opgelost. Inmiddels heeft Rik Anna ontmoet, ze passen goed bijelkaar, ze zijn redelijk gelukkig, behalve dat Rik Marleen niet kan vergeten. Rik verdient zijn brood met het schrijven van een tv serie, aan boeken schrijven is hij sinds Marleens ongeluk nooit meer toegekomen. En dan gebeuren er een paar dingen die alles op losse schroeven zetten, waardoor het zelfs lijkt of dingen niet zijn zoals ze leken en de ontknoping is verrassend, ik had dat niet aan zien komen.

Je kunt nooit genoeg rondsnuffelen in een bibliotheek, dat blijkt keer op keer. Kom ik Het Scheepsdagboek van Christoffel Columbus (910.92 COL) tegen, ik wist niet eens dat we het hádden. Gezien de uitleengeschiedenis wisten trouwens de meeste lezers dat niet. Toch wel iets heel speciaals, want dit zijn Columbus’ eigen woorden, zoals hij dagelijks aan boord in zijn journaal zat te schrijven, vertaald in het Nederlands van vandaag, dus prima te lezen. Robert Fuson heeft het boek van een verklarende tekst voorzien over Columbus’ leven en de omzwervingen van de dagboeken, er staan verklarende tekeningen in en oude portretten (Columbus had op zijn 30e al wit haar, dat geeft me wel een verwant gevoel), en natuurlijk routekaarten – oude, zoals ze toen dachten dat de eilanden lagen en het ‘Indië’ dat ze dachten te vinden. Wat een dappere onderneming om zo het onbekende in te varen en wat een vondsten deden ze daar. De eerste ontmoetingen met Indianen (al die benamingen die op een geografische vergissing gebaseerd waren), de constatering dat die alles wat de Spanjaarden zeiden probeerden na te zeggen, zodat Columbus dacht ‘dat ze wel makkelijk tot het Christendom te bekeren zouden zijn’ (hij scheen te denken dat ze geen godsdienst hadden), en dan al dat goud dat ze overal zagen! Na het eerste eiland wilde Columbus gauw door, want nu moest hij Japan gaan vinden. En dat alles om zijn opdrachtgevers, het Spaanse koningspaar, tevreden te stellen, want die verwachtten wel wat voor hun investering. Zijn schrijfsels zijn dan ook aan hen gericht, als een doorlopende brief. Al met al een heel interessant document.

De Zondagsvrouw (BOUM) is een autobiografisch document, het verslag van het verschrikkelijke dat Anna Bouman overkwam. Anna was nog geen dertig toen ze te horen kreeg dat de vreemde symptomen waarmee ze te kampen had veroorzaakt werden door een hersentumor. Dat dit haar leven op z’n kop zette is nog zwak uitgedrukt. Tot dan toe was het allemaal heel plezierig geweest: een goede baan, lieve familie en vrienden, een druk uitgaansleven en nogal eens op reis. Nu kwam álles in het teken van deze diagnose en de behandeling te staan. Er volgde een operatie, eindeloze medicijnen, symptomen die toch niet echt weggingen en daarna groeide de tumor weer aan! Anna schrijft eerlijk over hoe ze het allemaal ervaart, wat er precies gebeurt, hoe de mensen om haar heen reageren en vooral hoe ze het zelf verwerkt. Een heel dapper boek: zonder zelfmedelijden, zonder dramatisatie bedankt Anna op deze manier al die velen die haar zo liefdevol bijgestaan hebben en beschrijft ze hoe ze uiteindelijk met de vele handicaps leert leven.

Nicci Gerrard, de helft van het schrijversechtpaar dat zich Nicci French noemt, schrijft ook in haar eentje. Eigenlijk vind ik die boeken nog beter dan de spannende thrillers die ze met haar man Sean produceert. Ze hebben meer diepgang, de sfeer pakt je al in het eerste hoofdstuk. Ze getuigen ook van een groot psychologisch inzicht in een breed spectrum van personen, jong en oud, mannen en vrouwen.

In In het maanlicht (GERR) gaat de gelukkig getrouwde Gaby, nog niet bekomen van het uit-huis gaan van een studerende zoon, graven in het verleden, naar de reden voor het plotselinge vertrek van haar beste vriendin twintig jaar geleden. Wat ze te weten komt zet haar leven en dat van haar omgeving op z’n kop, het verlies van de onschuld is nooit meer ongedaan te maken. Dit is het verhaal van hoe er, door misschien zelfs wel begrijpelijke omstandigheden, iets mis is gegaan en er een alternative universe is ontstaan met verhoudingen en zelfs ménsen die er niet hadden mogen zijn.

 

Advertenties

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s