Oktober 2014

HetLiedVanDeAarde

Het staat bij de romans en volgens de beschrijving achterop is het dat ook, maar eigenlijk is Het lied van de aarde (SAS) toch niet echt een roman. Anne-Marie ‘t Sas is filosofe en theologe en docente aan een Hogeschool. In haar loopbaan heeft ze kennelijk geleerd dat de beste manier om mensen iets uit te leggen is door ze een verhaal te vertellen, zoals Jezus deed met de gelijkenissen. Het avontuur van Myra – het lijkt me een alter ego van de schrijfster – is een zoek- en ontdekkingstocht in de spiritualiteit. Myra komt terecht in een kasteeltje waar eerst niemand lijkt te zijn, maar waar ze toch Edu tegen het lijf loopt. Hij neemt haar mee naar verschillende kamers, kelders, en andere ruimten en overal komt Myra weer een ander aspect tegen van waar ze zelf altijd al mee worstelde. Edu legt haar van alles uit en als gesprekspartner helpt hij haar duidelijkheid te vinden over haar eigen geloof en intuïtie. Sommige dingen die hij haar vertelt schudden nogal aan de grondvesten van haar geloof, ze wordt gedwongen te denken over dingen die ze nooit aan heeft durven roeren. Ik kon me heel vaak vereenzelvigen met Myra en vond het een heel boeiend boek. Extra jammer dan ook dat ik de eerste was die het las, terwijl het al sinds 2002 op onze planken staat.

 DitZijnDeNamen

Het boek Dit zijn de namen (WIER) van Tommy Wieringa kregen we vorig jaar al, maar ik liet het eerst eens even liggen omdat er zoveel over geroepen werd. ‘Beste boek van het jaar!’ en meer van dat soort kreten. Zoiets ontmoedigt me altijd een beetje. Maar wat blijkt dan bij lezing? Het is inderdaad een uitstekend boek en bovendien zo anders dan andere en dat vind ik altijd erg plezierig.

In een fictief stadje – het doet aan als ergens dichtbij een grens van Rusland, maar staat in geen enkele atlas – is Pontus Beg commissaris van politie. Er sterft een rabbijn en door de susah die de begrafenis meebrengt en zijn kennismaking met de enig-overgebleven Jood in het stadje komt Pontus op het spoor van zijn eigen afkomst en dat veroorzaakt een totale ommekeer in zijn leven.

Intussen zwerft er een naamloos groepje mensen door de steppe, zonder onderdak en totaal verhongerd zijn ze op zoek naar de bewoonde wereld, nadat ze door mensensmokkelaars de grens van hun land over zijn gezet. Hun interactie en belevenissen wisselen het verhaal van Pontus af en beide verhalen zijn fascinerend. Niet te geloven hoe Tommy Wieringa zich in deze omstandigheden heeft ingedacht en hoe hij hun gevoelens en handelingen in beeld brengt. Er is een zwarte man bij de zwerfgroep en zelfs in deze omstandigheden steekt de rassenhaat zijn kop op. Eigenlijk is het bijna griezelig hoe ze hun daden elke keer weten te rationaliseren, hoe je als lezer tegen wil en dank begrip krijgt voor wat deze mensen doen, zelfs als het door geen enkele beugel meer kan. En dan komen de zwervers bij het stadje aan en vloeien de twee verhalen samen. Al met al een knap stukje werk van Wieringa, kennelijk een man met diepgang.

 hettulpenvirus

In Het Tulpenvirus (HERM) haakt Daniëlle Hermans in op de tulpengekte van de zeventiende eeuw. Haar verhaal speelt in de tijd van nu, maar er zijn flashbacks naar 1637: een moord, een tulpenveiling in Alkmaar, een bijzondere tulpenbol, allemaal spelen ze een rol in wat er later in Londen en Amsterdam gebeurt. Vreselijke moorden – notabene door een huurmoordenaar uit Kaapstad gepleegd! – en een paar vrienden die ze proberen op te lossen, met gevaar voor hun eigen leven, al realiseren ze zich dat pas te laat. De geschiedenis van de tulp als rode draad er tussendoor vond ik heel interessant.

 DeHandVanDeSchilder

In musea overal in de wereld hangt een aantal schilderijen die op elkaar lijken en duidelijk met elkaar te maken hebben – voor degenen die daar oog voor hebben dan. De schilder is onbekend, maar men is het erover eens dat ze dateren uit eind 16e, begin 17e eeuw. Er is al veel onderzoek naar gedaan en de meningen verschillen, want er is een mysterie bij betrokken. Toen koning Hendrik IV van Frankrijk op 2 maart 1599 bekend maakte dat hij van plan was met Gabriëlle ‘d Estrées, zijn maïtresse, de moeder van zijn kinderen, te zullen trouwen, stierf zijn bruid binnen vijf weken op een verschrikkelijke manier. Nooit is men er achter gekomen of ze vergiftigd was of stierf aan zwangerschapsvergiftiging en hoe achterhaal je dat na meer dan 400 jaar? Het fascineerde Wolfram Fleischhauer zo, dat hij een speurtocht begon in bibliotheken en archieven en zelfs tot een conclusie kwam. In De hand van de schilder (FLEI) heeft hij die in romanvorm beschreven. Natuurlijk komt er een zekere hoeveelheid speculatie bij te pas, hij geeft de schilder ook een naam, maar door de enorme hoeveelheid documenten en oude boeken die Fleischhauer heeft doorgenomen – hij ontdekte zelfs een stel gecodeerde diplomatieke brieven – krijgt het verhaal een heel authentieke tint. Als lezer word je geconfronteerd met het eeuwige oorlogvoeren in die tijd en het rommelige, zedenloze leven van de regerende vorsten, waar door afgekochte pauselijke besluiten nog een zekere schijn van fatsoen aan werd gegeven. Toch bemoedigend om te lezen dat er wel een mate van zelfs bijna modern aandoend politieonderzoek was, dat men misdadigers probeerde te vinden, te verhoren en te straffen. Ook dat blijkt uit die oude documenten. Geen makkelijk boek, maar interessant omdat het écht gebeurd is.

 DeLaatsteZomer

We blijven nog in Frankrijk, nu in de moderne tijd. Een broer en een zus. Ze gaan samen een weekend naar een eiland, waar ze vroeger als kinderen fijne vakanties doorbrachten en Mélanie herinnert zich opeens iets dat ze al die jaren vergeten was. Het is alsof er een luik opengaat en een wild dier wordt losgelaten. Nooit zal er meer iets hetzelfde zijn.

Mélanie wil niets weten van het geheim dat zich ontvouwt, maar Antoine kan het niet loslaten tot hij alles achterhaald heeft en eindelijk weet waarom en onder wat voor omstandigheden hun moeder 34 jaar geleden zo plotseling stierf. Hun huidige omstandigheden spelen daar een rol in, de stroeve verhouding met hun vader, hun vreselijke grootmoeder, Antoines echtscheiding en de problemen met zijn puberende kinderen. Tatiana de Rosnay heeft in Die laatste zomer (ROSN) een stel levensechte karakters neergezet en vooral hoofdpersoon Antoine is iemand waar je echt sympathie voor gaat voelen. Angèle, die hij als gevolg van het weekend-weg ontmoet en die zo’n heilzame en helende invloed op hem heeft, is de gouden draad die door het hele boek loopt. En dan komt er nog bij dat het door Iris van der Blom zo prachtig vertaald is.

Advertenties

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s