december 2014

DeZonderlingAvonturen

De boeken van Jonas Jonasson moet je niet serieus nemen, die lees je gewoon voor ontspanning. De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje (JONA), de titel alleen al is een aankondiging van ongebreideld plezier. Jonasson doet het weer, hij evenaart zijn succes met De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Weer een ontzettend humoristisch boek, weer een achtbaan die je meesleurt door een stuk niet altijd letterlijk te nemen geschiedenis, bevolkt met onwaarschijnlijke, sympathieke – en soms heel ónsympathieke – figuren die de meest kolderieke avonturen beleven. Naadloos vloeit het een voort uit het ander, terwijl het toch allemaal eigenlijk heel onlogisch is. Zo kúnnen dingen toch niet gebeuren? Waarom klinken ze dan zo echt?

Hoofdpersoon is Nombeko, die opgroeit in Soweto in de zestiger jaren. Helemaal nog apartheidtijd en dus gaat de 13-jarige Nombeko niet naar school, maar maakt latrines schoon. Ze ziet kans toch te leren lezen, met cijfers is ze geniaal en dan wordt ze op straat omvergereden. Van het een komt het ander, Nombeko zit jarenlang vast in Pelindaba als bediende van een atoomgeleerde die niets van atomen weet. Dan komt Nombeko op min of meer logische wijze in Zweden terecht, per ongeluk in het bezit van een Zuid-Afrikaanse atoombom die niet verondersteld werd te bestaan en dan beginnen de avonturen pas goed. Wat de drie Chinese meisjes ermee te maken hebben, de tweelingbroers waarvan er een officieel niet bestaat, het meisje dat altijd boos is, en de Amerikaan die zo bang is voor de CIA, dat kunt u dan lezen in een prima vertaling uit het oorspronkelijke Zweeds. Maar pas op, als u er eenmaal in begínt laat u er alles voor liggen.

Zweden, wat eten ze daar dan? Lees het maar na in Puur Zweden, proeven + genieten (641.59485 PUU), een mooi, duidelijk kookboek. Foto’s van elk gerecht en niets is echt moeilijk om te maken. Heel wat visrecepten, maar ook vlees, voorgerechten, desserts en de befaamde smörgȧsbörd schotels. Erwtensoep op z’n Zweeds en de hachee die mijn moeder zo graag maakte. Echt een lekker boek.

Agnes

Bijzonder: de Zuid-Afrikaanse schrijver Louis Krüger schreef zijn roman Agnes in het Afrikaans, maar de Nederlandse vertaling die onze bibliotheek heeft is van hemzelf (ideaal is dat, je eigen tekst vertalen, je weet precies wat je wilde zeggen en hoe). Krüger woont nl. al jaren in Nederland. Zijn hoofdpersoon, een freelance-fotograaf is thuis opgehaald om het lichaam van zijn vrouw te identificeren. Hoe ze is gestorven komen we pas op een van de laatste bladzijden te weten, maar dat het gewelddadig is geweest is wel duidelijk. De fotograaf – het drong eigenlijk pas toen ik het boek uit had tot me door dat zijn naam nooit genoemd wordt – staat achter glas naar het lijk te kijken en zijn hele huwelijk met Agnes trekt aan hem voorbij. Het zijn de vroeg-negentiger jaren van de vorige eeuw, een roerige tijd in Zuid-Afrika. Agnes en haar man staan politiek gezien aan tegenovergestelde kanten, Agnes wordt steeds dieper in de Boerenpartij getrokken. Maar ook de verschrikkelijke problemen uit haar jeugd hebben haar getekend, eigenlijk valt er met Agnes niet te leven omdat Agnes niet met zichzélf kan leven. Toch blijft haar man het proberen en soms lijkt het een poosje goed te gaan, maar altijd gebeurt er weer iets dat die kloof tussen hen weer verwijdt. Het hele boek is een gedachtenstroom terwijl de fotograaf kijkt naar Agnes-achter-glas, en als lezer krijg je een helder beeld van wat zich afgespeeld heeft, van het verdriet om een mislukte liefde en een vertwijfeld afvragen hoe het anders had gekund. En natuurlijk zijn daar op de achtergrond de politieke veranderingen, onderstromingen, protesten, het geweld en de zeer verschillende manieren waarop mensen daarop reageren.

 1599Km

Nog meer Zuid-Afrika, een ontzettend leuk reisboek van Bart de Graaff. 1599 km tussen Amsterdam en Gouda (910.014 GRA) heet het. Want zoals we allemaal weten zit Z-A vól met Nederlandse plaatsnamen, bij de meeste waarvan je je helemaal geen voorstelling kunt maken. Ik ben ooit in Amsterdam geweest, een stoffig gehucht met een paar krottige huisjes, ook van Gouda heb ik zelf geconstateerd dat het helemaal niets voorstelt en Middelburg Kaap valt nog mee, maar al die andere plekken zijn nauwelijks namen op de kaart. Bart de Graaff nam de moeite om ze allemaal langs te gaan en er niet alleen de plaatsnaambordjes (padprofete, wat een leuk woord hè?) te fotograferen, zoals toeristen soms doen, maar uit te stappen, er te eten en drinken – als dat kon – en met mensen te praten. Hij deed er de leukste verhalen op, niet alleen over de oorsprong van die plaatsnamen, maar ook lokale overleveringen over de stichters en de latere bewoners, de dominees en de onderwijzers, die over de jaren alleen maar kleurrijker geworden zijn.

De Graaff is de ideale journalist voor dit soort reportages. Hij observeert en rapporteert met onderkoelde humor, maar weet zelf grotendeels buiten het prentje te blijven, zodat je als lezer een onbedorven beeld krijgt. En dan staan er ook nog eens heel veel foto’s in. Ik heb echt genoten van dit boek.

AllesWordtBeter

Hoewel Marcel Möring bekend is als schrijver, schrijft hij ook columns zag ik. Met regelmaat, voor het vakblad De Ingenieur nog wel, misschien om zijn hypotheek mee af te betalen. Ze zijn dan ook allemaal licht technisch getint, wat mij als leek niet belette om ze met plezier te lezen. Om het vak ‘schrijven’ uit te oefenen werkt Möring van huis uit, als vrouw en kinderen de deur uit zijn. Hij functioneert daarom ook als huisman en komt dus regelmatig het soort kleine probleempjes en ergernisjes tegen waar anders alleen huisvrouwen mee geconfronteerd worden. In mijn tijd tenminste, misschien is dat tegenwoordig anders. Maar als huisvrouw krijg je dan wel het gevoel dat die man maar wat aan moddert. In het boek Alles wordt beter (070.442 MOR) zijn die columns gebundeld en aan de opmaak van de titel kun je al zien dat computers Möring na aan het hart liggen. Ze komen dan ook nogal eens voor.

Door het stukje over zomer- en wintertijd realiseerde ik me opeens hoe wij boffen dat we dat in Z-A niet hebben, en toen ik las hoe in zijn Utopia zijn auto volgegooid zou worden door een pompbediende, die ook nog eens de vensters wast en de bandenspanning controleert, voelde ik me enorm bevoorrecht, want dat vinden wij hier immers heel normaal. Zo zijn de meest onverwachte boeken soms heilzaam voor je kijk op het leven. Leuk leesvoer overigens, de man drukt zich vaak heel geestig uit, al komt het moderne Nederland niet echt gunstig uit de verf.

DonderdagsKinderen

Het vierde deel in de Frieda Klein reeks van Nicci French is Donderdags Kinderen (FREN), waarin Frieda benaderd wordt door een oud-klasgenote, die bezorgd is om het vreemde gedrag van haar tienerdochter. Als psychotherapeute gaat Frieda een paar gesprekken aan met het meisje en komt er achter dat het kind op dezelfde wijze verkracht is als zij zelf op die leeftijd. Is diezelfde man nog steeds bezig? Die vraag wordt nijpender als er een aantal moorden blijkt te zijn gepleegd, die door de politie steeds als zelfmoorden worden afgedaan. Frieda gaat op zoek naar het verleden om het heden een halt toe te roepen. Er zijn verwijzingen naar de vorige drie delen, maar het hindert niet als je ze niet gelezen hebt, spannend blijft het.

Advertenties

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s