maart 2015

LevenAlsLauren

Het klinkt niet alsof het echt zou kunnen, maar het zal je maar gebéuren: bijkomen in een ziekenhuis en iemand anders blijken te zijn dan je je herinnert. De dokters noemen het geheugenverlies, omdat je je man en vier kinderen niet herkent, maar intussen herinner je je heel goed dat je een ongetrouwde jonge vrouw bent, die nog maar net de liefde van haar leven heeft ontmoet. In Leven als Lauren overkomt dat Jessica, die door de bliksem is getroffen, hetzelfde wat blijkbaar met Lauren is gebeurd, maar Lauren is eraan gestorven en de ziel van Jessica heeft zich gesplitst, zodat ze als Jessica slaapt wakker is als Lauren. Wat allerlei logistieke problemen met zich meebrengt, vooral omdat Lauren voor die kinderen nog wel eens plotseling wakker moet worden. Melanie Rose heeft geloofwaardig (even je nuchtere verstand uitschakelen) beschreven hoe Jessica dat voelt en beleeft. De steeds sterker wordende liefde voor de vier kinderen, waarvan het jongste jongetje licht gehandicapt is en de enige die meteen ziet dat zij mammie niet is, de sympathie, maar beslist geen liefde, voor Laurens echtgenoot en de verliefdheid in haar werkelijke leven, die steeds minder toekomst lijkt te hebben. En dan komt Laurens minnaar ook nog op de proppen, een ontwikkeling die rampzalige gevolgen blijkt te hebben. Gelukkig is er ook nog Laurens zus, die komt logeren, meteen al onraad ruikt en een goede steun blijkt te zijn in Jessica’s grote probleem. Een heel aardig boek, dat lekker vlot wegleest.

 VerlorenMensen

Mirjam Rotenstreich is de echtgenote van de bekende schrijver A.F.Th. van der Heijden, een van wiens meest recente boeken het ‘rouw-boek’ over zijn zoon Tonio was. Terwijl vader Adri dat schreef, schreef moeder Mirjam Verloren mensen (ROTE), maar het werd een heel ander soort boek. De hoofdpersoon is Abbi, een joodse vrouw, van wie allebei de ouders recent gestorven zijn. Ouders, die de 2e WO meegemaakt hadden en daar levenslang psychisch door beschadigd waren. Abbi torst de gevolgen van die beschadigingen nog altijd met zich mee, haar hele leven is erdoor gevormd. Ze besluit een paar maanden naar het Zwitserse Lugano te gaan, waar ze als familie vroeger op vakantie gingen, en ze huurt daar via internet een huis. De eigenaar blijkt een zekere Philip te zijn, die eerst heel aardig lijkt, maar van wie langzamerhand het ware gezicht naar buiten komt. Wat een ontspannende vakantie had moeten worden, verandert in een ware nachtmerrie. Wat me opviel aan dit boek was dat de proloog een soort verwachting wekte, maar dat er later nauwelijks op teruggekomen werd, dat was wel jammer.

DuelMetDeDood

Duel met de dood (CHIL) is wel een erg woest boek, al lezend dacht ik er een paar maal over om het maar weg te leggen. Maar het vreemde was, dat ik door bleef lezen, want er zat toch iets spannends in, de persoonsbeschrijvingen zijn geestig en de vertaling uit het Engels is bijzonder goed. De moorden en het onderzoek vinden plaats in NewYork. Er komt een lugubere secte bij te pas, die met dierenoffers werkt, er zijn een excentrieke FBI agent en een politieman die dik bevriend zijn, en een van de helden uit de vorige boeken van Lincoln Child en Douglas Preston (weer zo’n schrijversduo) wordt als eerste vermoord. De voodoo vliegt je om de oren, soms doet het allemaal een beetje denken aan de boeken van Dennis Wheatley, die vroeger zo populair waren. Als u die toen spannend gevonden hebt, is dit ook echt iets voor u.

 DeWitteLeeuwin

Zijn boeken zijn allemaal verfilmd voor tv, want Henning Mankell schrijft erg spannend. Speciaal De Witte Leeuwin (MANK) zou ik heel graag als film willen zien, want de helft ervan speelt in Zuid-Afrika! Inspecteur Wallander onderzoekt de verdwijning van een vrouw in Ystad, de Zweedse stad waar hij werkt. Al gauw blijkt dat er een vreemde connectie met Zuid-Afrika aan vast zit. Dat is onlogisch, maar alles wijst er op. Intussen – het is 1993 – is in Z-A Nelson Mandela net vrijgelaten en niet iedereen is daar zo blij mee. Een groep rechtse Boere wil hem laten vermoorden, maar dan wel door een zwarte scherpschutter. De intriges zitten ingewikkeld inelkaar, vooral doordat er ook nog een Russische oud-KGBer bij komt. De actie schuift steeds van Zweden naar Z-A en het was vooral bijzonder interessant om dit te lezen in de week van Mandela’s begrafenis, in het veilige weten dat de – fictieve – moord destijds dus niet gelukt was.

 Kumari

Eigenlijk was Trees van Rijsewijk lerares, maar al sinds ze een klein meisje was had ze zich afgevraagd hoe de wereld achter de wolken er uit zou zien en in 1988, op haar vierendertigste stapte ze op haar fiets en ging dat uitvinden. Ze begon aan een tocht door India, van Delhi af de hele kust langs, maar daar heeft ze in haar boek Kumari, mijn dochter uit Nepal (RIJS) eigenlijk weinig over te melden. Het echte verhaal begint pas als Trees in Nepal een van de eerste dagen in een eethuisje de man Jud ontmoet, die haar vrijwel meteen een lang verhaal begint te vertellen. Als ze een Engelssprekende ambtenaar vinden die als tolk kan dienen, blijkt dat Jud aan Trees vraagt of ze de moeder wil worden van een klein weesmeisje in een ander dorp. Dat kind heeft niemand meer en ze is pas twee jaar. Dus gaat Trees de volgende dag met Jud op pad en als ze het meisje ziet voelt ze dadelijk de misschien wel voorbestemde band met het kind. Hier kan ze niet aan voorbij gaan!

Maar ze had nog fietsplannen, Tibet en China staan nog op het programma, dus dat doet ze eerst, een tocht van duizenden kilometers door de Himalaya, dan vliegen naar Hongkong en fietsen dwars door China. Het is bijna niet te geloven wat Trees allemaal beleeft, de vele mensen die ze ontmoet, ontberingen die ze achteloos rapporteert, de toestanden waar je als lezer (ik tenminste) van griezelt. Maar wat ontzettend interessant om dat allemaal te lezen. Dan gaat Trees terug naar het meisje Kumari, dat haar nog goed blijkt te kennen en omdat ze haar handelwijze inmiddels goed overdacht heeft, gaat ze eerst in een hutje in dat Nepalese dorp wonen om uit te werken wat het beste voor het kind zal zijn en ook om het beter te leren kennen.

Als het adoptieproces eindelijk begint duurt het nog tien hele maanden voordat er werkelijk toestemming voor wordt gegeven en na weer een trektocht, dit maal samen met Kumari, gaan die twee samen naar Nederland. Trees heeft later via haar Stichting Tamsarya een school en weeshuizen opgericht in Nepal en heel veel kinderen vinden daar onderdak en opleiding.

Dit mooie verhaal, dat bestaat uit de later uitgewerkte dagboeken die Trees in die periode bijhield, deed me erg denken aan het oude Chinese gezegde:

Een onzichtbare draad verbindt degenen die door het lot bestemd zijn om elkaar te ontmoeten, ongeacht tijd, plaats of omstandigheden. De draad kan rekken en in de knoop raken, maar hij zal nooit breken.

Advertenties

Tags: , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s