Zuirderkruis – September 2015

Zuiderkrius

Pauline Slots eerste boek heette Zuiderkruis (SLOT) en het werd 14 keer herdrukt binnen de eerste twee jaar. Een ongewoon gegeven: Floor, de beste vriendin van Emma, ging in haar eentje op reis naar Australië en Nieuw-Zeeland en kwam nooit meer terug, ze verdronk in zee bij een van de Fiji eilanden. Ze stuurde een macht aan brieven en kaarten naar familie en vrienden en vooral aan Emma, maar er stond nooit in wat Floor voelde, alleen waar ze was en eindeloze beschrijvingen van de natuur. Precies twee jaar nadat Floor vertrok gaat Emma precies dezelfde reis maken, ze reist Floor achterna, zorgt dat ze op dezelfde plekken kampeert, maakt kennis met dezelfde mensen in die afgelegen plaatsen en komt uiteindelijk aan op het laatste eiland waar Floor een tijdje was. Intussen herinnert Emma zich haar vriendschap met Floor, de familie en vrienden en alles wat er gebeurde in hun onderlinge verhoudingen. Al met al is het een heel bijzonder boek geworden.

EnDanNogIets

Paulien (noem háár nooit Pauline, dan wordt ze kwaad) Cornelisse verzamelde weer eens een groot aantal taalbijzonderheden waar ze geestig commentaar op geeft. De bundel En dan nog iets (439.318 COR) kwam in 2012 al uit, maar ik had hem nog niet gezien, anders had ik hem zeker eerder mee naar huis genomen. Paulien heeft een originele geest en kan op laconieke wijze de gek steken met de taal die veel mensen heel gewoon vinden. Op sommige mensen – ik ken er een paar – komt ze irritant over, bv. op tv, maar ik vind het prachtig en kan bij het lezen hardop zitten grinniken. Je moet er maar oor voor hebben, die onlogische uitdrukkingen, woorden die inburgeren, maar echt nergens op slaan en wat ze soms zéggen over de mensen die ze gebruiken. En dat alles doorspekt met veel zelfspot en met korte hilarische zinnetjes die Paulien ‘ergens gehoord heeft’. Het is vast niet bedoeld om achterelkaar uit te lezen, maar ik kon dat toch niet laten.

VoorAltijd

Onze bibliotheek heeft de laatste jaren een regel dat we geen vertaalde boeken aanschaffen. Kwestie van geldgebrek. En heel jammer natuurlijk, want er wordt buiten Nederland en Vlaanderen zo ontzettend veel goeds/spannends/onderhoudends geschreven en dat missen onze lezers dan. Gelukkig krijgen we wel met vrij grote regelmaat boeken gedoneerd en daar zitten dan als we boffen ook redelijk nieuwe uitgaven bij. Zo een was Voor Altijd (EVAN) van de Engelse schrijfster Harriet Evans. Denk in de richting van Daphne DuMaurier en Rosamund Pilcher, dan weet je wat voor soort boek het is.

Natasha gaat naar het oude familiehuis in Cornwall om de begrafenis van haar grootmoeder bij te wonen. Ze heeft er als kind elke vakantie doorgebracht, ze is er net zo thuis als in Londen, waar ze woont en werkt als juwelenontwerpster. Tijdens de dag die ze met haar uitgebreide familie doorbrengt komen er wat zaken uit het verleden aan het licht en krijgt Natasha van Opa het dagboek van haar jong overleden tante, althans een deel ervan, de rest is zoek. Je wordt als lezer meteen ondergedompeld in het leven van Natasha en je speurt mee naar de antwoorden waar ze al jaren naar zoekt. De grootste vraag is altijd geweest: wie is haar vader en waarom is haar verhouding met haar moeder zo moeizaam? Een heerlijk boek om op tafel te hebben liggen en elk vrij momentje in weg te duiken. En dan is het nog zo bijzonder goed vertaald in volkomen natuurlijk aandoend modern Nederlands. Daar merk je dan weer aan dat vertalen een vak apart is.

Switch

Een niemendalletje, dat mag ook best eens en daar is Olivia Goldsmith (ook vertaald dus) ideaal voor. In de negentiger jaren las ik meerdere boeken van haar, maar Switch (GOLD) is me toen ontgaan. Het gaat over Sylvie, die zo ontzettend gelukkig is met haar fantastische man, haar lieve kinderen en haar mooie huis, tot ze ontdekt dat diezelfde man haar beduvelt met een 10 jaar jongere vrouw, die ook nog eens Sylvies evenbeeld blijkt te zijn. Slanker ook, dat is misschien nog erger. Maar in plaats van toe te staan dat haar wereld zonder meer instort, komt Sylvie op een idee om haar man terug te winnen. Het is een gecompliceerd plan en het vereist de medewerking van maitresse Marla, die instemt vanwege de winner takes all inzet. Wat volgt is een achtbaan van een verhaal, ongeloofwaardig als je er nuchter naar kijkt, maar dit soort boeken moet je helemaal niet nuchter lezen, je moet er alleen maar lekker mee ontspannen met je benen op de bank en een doos bonbons naast je.

MonteCarloZeker niét makkelijk, hoewel het door de korte hoofdstukjes toch wel vlot leest, is Monte Carlo (Terr). Jack Preston is monteur bij het Lotus team voor de Formule 1 Grand Prix van Monte Carlo in 1968. Er gebeurt iets vreselijks en Jack weet door zich op haar te werpen het leven te redden van Deedee, een filmsterretje dat in die tijd juist erg beroemd aan ’t worden is. Zij komt met wat verschroeide haren vrij, maar Jacks rug en achterhoofd zijn vreselijk verbrand. ‘Ze zal me wel heel dankbaar zijn’, denkt Jack terwijl hij lang in het ziekenhuis ligt. Hij verwacht een bericht van haar, een teken dat ze erkent wat hij voor haar gedaan heeft, maar in de kranten staat dat haar bodyguard haar gered heeft en Jack hoort niets. Het hele boek gaat eigenlijk over Jacks gedachten – en verwachtingen – die bijna Kees-de-Jongen-achtig aandoen omdat je als lezer allang in de gaten hebt dat er helemaal niets van komt. Een navrant verhaal, je krijgt zó met die arme man te doen, en het is heel knap verteld door de veel belauwerde Vlaamse schrijver Peter Terrin.

BeroepMisdaadverslaggever

Wie ooit naar de Nederlandse tv zender kijkt zal zeker Peter R. De Vries wel eens gezien hebben. Hij doet graag zijn woordje in actualiteitenprogramma’s. In zijn boek Beroep: Misdaadverslaggever (364.12 VRI) vertelt hij over het vak dat hij al zoveel jaren met succes uitoefent. Het is geen nieuw boek, maar dat hindert eigenlijk niets. Je krijgt als lezer toch een goed beeld van wat zo’n man precies doet, de contacten die hij onderhoudt met de onderwereld, de brieven om hulp die hij ontvangt – vaak uit de gevangenis – de kritiek die hij heeft op het Nederlandse rechtsstelsel. Het zijn korte stukjes van een enkele bladzij met commentaar op lopende en oude zaken, die je vaak herkent door de vroegere publiciteit. De Vries bekijkt de dingen nuchter, maar met veel compassie voor de slachtoffers en hun families, boort dwars door alle hype heen en belicht daarmee ook misstanden en vergissingen. En passant laat hij soms wat kalmerende tonen horen als het gaat om misdaadcijfers in Nederland en stelt hij al dat paniekerige ‘van horen zeggen’ aan de kaak. Met de pen kan hij duidelijk even goed overweg als met de misdaad.

Advertenties

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s