Magdalena – October 2015

Magdalena

Maarten ’t Hart schrijft meestal autobiografisch en dus lag het voor de hand dat hij na het overlijden van zijn moeder ook een boek over haar schreef. Zijn verhouding met haar was altijd nogal ambivalent: hij hield zielsveel van haar, maar had vanaf zijn jongensjaren al erg veel moeite met haar vele bijzondere karaktertrekken. Ze had weliswaar een moeilijke jeugd gehad, maar dat was geen excuus voor haar extreme jalouzie als het om Maartens vader ging – die in elk geval volgens zijn kinderen nooit iets gedaan had om haar achterdocht te verdienen – en ook haar starre geloof, dat alleen maar angst inboezemde en letterlijk álles verbood, onder het motto ‘geluk en blijheid komen pas als je in de hemel bent’, maakte het leven van haar kinderen vreugdeloos en saai. Aan de hand van Maartens eigen herinneringen komt moeder langzaam maar zeker uit de verf. Zijn eigen twijfels aan alles wat met het geloof te maken heeft steekt hij niet onder stoelen of banken, alsof hij die nu eindelijk eens publiekelijk kan uiten. Hij schopt links en rechts heilige huisjes omver en het starre gereformeerde harnas waar hij tijdens zijn jeugd in gedwongen is, werpt hij hierbij finaal af. Dat zal sommige lezers zeker tegen de borst stuiten, maar eigenlijk is Magdalena (HART) toch een liefdevol portret van een moeilijke vrouw.

 DeWoordenVanBabel

Er zijn hele stukken geschiedenis waar wij vroeger op school niets over leerden en de Spaanse burgeroorlog was er een van. Je las later de boeken van Koestler en begreep dat ze daar een verschrikkelijke tijd hadden gehad, maar waar het nou eigenlijk om ging? Uiteindelijk kwam Franco aan het bewind, dat wisten we wel, die was daar jaren lang de baas. Maar dat zijn regering ook een censuur had ingesteld, die bijna gelijk stond aan de inquisitie van de 80-jarige oorlog, waardoor de vrijheid van drukpers helemaal verdween en mensen vervolgd en gedood werden om wat ze drukten en lazen, dat was voor mij helemaal nieuw. Andreu Caranza deed uitgebreid onderzoek naar die censuurjaren 1939-1976 en schreef toen zijn roman De woorden van Babel (CARA). Pol, een klein jochie van vijf jaar wordt geadopteerd door de drukker Luis en zijn vrouw Magdalena, die hij later oom en tante noemt, en hij kan nog niet praten. Dat leert hij pas aan de hand van de letters van de grote letterpers Babel, die bij oom op zolder staat. Later in 2009, als hij al een oudere man is, schrijft hij zijn herinneringen aan zijn jeugd op: de club van dorpskinderen, waar hij bij hoorde en die ze Het Tiende noemden, de rivier Ebro, waar ze in zwommen en de geheime hut, de liefde die hij altijd ontving van zijn oom en tante, het meisje waar hij verliefd op werd, de pastoor en de andere figuren van zijn dorp, en op de achtergrond de altijd aanwezige dreiging – en soms vreselijke uitbarsting – van de censuur, streng uitgeoefend door de regering en haar handlangers, waar oom Luis als drukker vaak het doelwit van is. Het is duidelijk dat Spanje in die jaren geen vrij land was en het was interessant om daar eens over te lezen in zo’n meeslepend verhaal.

 HebUwNaasteLief

Al meer dan vijftig jaar schrijft Ruth Rendell, de Engelse koningin van de misdaadroman. In haar eerste serie boeken was Hoofdinspecteur Wexford de hoofdpersoon, bijgestaan door zijn vaste partner, Inspecteur Burden. In latere boeken hoorde je niets meer van deze figuren, maar de laatste jaren heeft Rendell ze toch weer van stal gehaald en slim besloten dat deze twee gewoon tientallen jaren ouder zijn geworden. In Heb uw naaste lief (REND) is Wexford met pensioen, Burden heeft zijn functie gekregen, maar ze zijn nog altijd goede vrienden. Vandaar dat Wexford ook geconsulteerd wordt als er een vrouwelijke dominee dood wordt gevonden in haar pastorie. En dat is maar goed ook, want je merkt als lezer meteen al dat Burden geneigd is kort door de bocht meteen maar de meest voorhanden liggende dader te beschuldigen, terwijl dat voor Wexford helemaal verkeerd voelt, zodat hij doorgaat met praten met mensen – bijna schuldig voelend omdat hij natuurlijk eigenlijk geen politieman meer is. Rendells boeken zijn nooit extreem gewelddadig. Er vallen uiteraard doden, maar eigenlijk is het verhaal heel huiselijk en bijna gemoedelijk. Ik mag dat wel.

 VuileHanden

Er vallen heel wat doden in John Sandfords Vuile Handen (SAND), maar de meesten ervan zijn in elk geval misdadigers. Een groepje gaat de apotheek van een ziekenhuis beroven en als dat uit de hand loopt en een oude man doodgeschopt wordt, besluiten een paar van de daders om twee van de anderen uit te schakelen, dus nauwelijks begonnen in het boek zit je al met drie lijken. Weather, de vrouw van politieman Lucas Davenport is chirurge in dat ziekenhuis en haar team begint juist aan een ontzettend moeilijke scheiding van een Siamese tweeling. Zij heeft op weg naar binnen twee van de daders gezien en omdat die zich dat realiseren, zitten die nu ook achter haar aan. En zo worden er drie verhaallijnen inelkaar gevlochten: de misdadigers en hun pogingen om het gerecht een stap voor te blijven, de politie die de zaak probeert te ontwarren en de operatie op de tweeling, die allesbehalve vlot verloopt. Het blijkt John Sandfords 30e boek al te zijn en je kunt wel merken dat hij ervaring heeft met schrijven, het gaat hem vlot af en de dialogen zijn natuurlijk. Ook de Nederlandse vertaling is prima, dat vind ik altijd wel belangrijk.

 aanNiemandVertellen

In Aan niemand vertellen (VLUG) verklapt Simone van der Vlugt al vroeg wie de vreselijke moord op een jonge onderwijzer heeft gepleegd. Tenminste…je krijgt als lezer een sterk vermoeden, maar er zijn veel dingen die niet lijken te kloppen en misschien heb je het dan toch verkeerd? Er zijn eigenlijk geen verdachten, het slachtoffer was zo aardig en geliefd bij iedereen. Wat de schilderijententoonstelling ermee te maken zou kunnen hebben kan de politie al helemaal niet uitvinden, de vermoorde man had immers niets met kunst. Maar als er nog een moord wordt gepleegd ontstaat er al het begin van een patroon en door iemands verhaal over vroeger komt zelfs het risico van een derde moord in beeld. En die komt er ook, al is het niet het slachtoffer dat je zou verwachten. Uiteindelijk begin je als lezer zelfs een beetje sympathie te voelen voor degene die toch echt de dader lijkt te zijn en de psychologische uitleg is heel bevredigend en zet alle puntjes op de i.

 WinterChalet PisteAlarm

Er liggen in de Nederlandse boekwinkels heel wat verschillende boeken van Linda van Rijn, de meeste ervan met een wintersporttitel. Ook de omnibus Winter Chalet en Piste Alarm (VANR) valt in deze categorie: Nederlanders die op wintersport gaan en waar iets ergs mee gebeurt. Lichte lectuur, geschikt om mee te nemen op vakantie, het leest makkelijk en je hoeft er nauwelijks bij te denken. Een enkele keer kun je tussen de andere boeken door wel eens zin hebben in zoiets. ‘Chickthrill’ zou je het kunnen noemen.

Advertenties

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s